X
آلبوم قاصدک- الف
جزای آن که نگفتیم شکر روز وصال شب فراق نخفتیم لاجرم ز خیال
دگر به گوش فراموش عهد سنگین دل پیام ما که رساند مگر نسیم شمال
غزال اگر به کمند اوفتد عجب نبود عجب فتادن مردست در کمند غزال
جماعتی که نظر را حرام میگویند نظر حرام بکردند و خون خلق حلال
تو بر کنار فراتی ندانی این معنی به راه بادیه دانند قدر آب زلال
به خاک پای تو داند که تا سرم نرود ز سر به درنرود همچنان امید وصال
حدیث عشق چه حاجت که بر زبان آری به آب دیده خونین نبشته صورت حال
به ناله کار میسر نمیشود سعدی ولیک ناله بیچارگان خوشست بنال
سعدی
صورت نبندد ای صنم، بی زلف تو آرام دل
دل فتنه شد بر زلف تو، ای فتنهی ایام دل
ای جان به {من} مولای تو، دل غرقهی دریای تو
دیری است تا سودای تو، بگرفت هفت اندام دل
تا جان به عشقت بنده شد، زین بندگی تابنده شد
تا دل ز نامت زنده شد، پر شد دو عالم نام دل
جانا دلم از چشم بد، نه هوش دارد نه خرد
تا از شراب عشق خود، پر باده کردی جام دل
عطار
رو سر بنه به بالین تنها مرا رها کن ترک من خراب شب گرد مبتلا کن
ماییم و موج سودا شب تا به روز تنها خواهی بیا ببخشا خواهی برو جفا کن
از من گریز تا تو هم در بلا نیفتی بگزین ره سلامت ترک ره بلا کن
مولوی
آلبوم قاصدک- ب
قاصدک! هان، چه خبر
آوردی؟ مهدی اخوان ثالث
عشق در دل ماند و يار ازدست رفت دوستان دستي که کار از دست رفت
اي عجب گر من رسم در کام دل کي رسم چون روزگار از دست رفت
بخت و راي و زور و زر بودم دريغ کاندر اين غم هر چهار از دست رفت
عشق و سودا و هوس در سر بماند صبر و آرام و قرار از دست رفت
گر من از پاي اندرآيم گو درآي بهتر از من صد هزار از دست رفت
مرکب سودا جهانيدن چه سود چون زمام اختيار از دست رفت
سعدی
بميرم تا تو چشم تر نبينی
شرار آه پر آذر نبينی
چنان از آتش عشقت بسوزم
كه از مو رنگ خاكستر نبيني
اگر چون موم صد صورت پذيرم
به هر صورت به دل نقش تو گيرم
تو تا بخت مني هرگز نخوابم
تو تا عهد مني هرگز نميرم
ز دل، مهر رخ تو رفتنی نِی
غم عشقت به هر کس گفتنی نِی
و لیکن سوزش عشق و محبّت
میون مردمان بنهفتنی نِی
دل ار مهرت نورزد بر چه ارزد
نخواهم دل که مهر تو نورزد
گریبون هر که از دستت کند چاک
به صد عالم گریبون وا بیرزد
برندم همچو یوسف گر به زندان
و یا نالم ز غم چون مستمندان
اگر صد باغبان خصمی نمایند
مدام آیم به گلزار تو خندان
بابا طاهر
هست شب، يك شب دم كرده و خاك
رنگ رخ باخته است
باد -نو باوهي ابر- از بر كوه
سوي من تاخته است
هست شب، همچو ورم كرده تني گرم در استاده هوا
هم ازين روست نمیبيند اگر گمشدهيي راهش را
با تنش گرم، بيابان دراز
مرده را ماند در گورش تنگ
به دل سوخته من ماند
به تنم خسته، كه میسوزد از هيبت تب
هست شب، آري شب
نیما یوشیج
